Echtpaar Voss woont én geniet samen bij Omring

Greetje en Joop Voss zijn zeventig jaar getrouwd. En ze kunnen geen dag zonder elkaar. Bij Buitenveld in Julianadorp wonen ze gelukkig samen, met goede zorg.

Ruim 71 jaar geleden hebben ze elkaar ontmoet. “Op het Waterlooplein”, zegt Greetje (91) met onvervalste Amsterdamse tongval. Haar man Joop (92) knikt. “Ik zag haar en dacht: die moet ik hebben.” “We hebben het nog altijd lekker samen”, zegt Greetje. “Ik zit vaak te breien en Joop te lezen. We wandelen ook veel.” “En we gaan hier naar alle muziekoptredens,” zegt Joop, met een liefdevolle blik naar zijn vrouw. “We zijn al zeventig jaar getrouwd”, aldus Greetje. “En nog altijd verliefd.”

Kapot van verdriet

‘Hier’, dat is Buitenveld in Julianadorp. Hun nieuwe thuis sinds ruim een jaar. “Ze woonden nog op zichzelf, toen mijn moeder in het ziekenhuis belandde”, blikt dochter Patricia terug. “Ze had een blaasontsteking, corona en een delier. Na de revalidatie verhuisde ze naar Buitenveld. Mijn vader was toen nog thuis.”

“We hebben drie maanden voor mijn vader gezorgd”, vult zus Monique aan. “Maar hij ging kapot van verdriet zonder mijn moeder. Ze snapten er niets van dat ze niet samen konden slapen. Gelukkig kwam er een kamer vrij op de afdeling van mijn moeder. Toen verhuisde ook mijn vader naar Buitenveld.” In de ene kamer slapen ze samen, de andere is hun woonkamer. “Ze genieten samen, op hun manier. En ze worden goed verzorgd”, aldus Monique. “Dat is voor ons een hele geruststelling.”

We zijn al zeventig jaar getrouwd, en nog altijd verliefd

Knettergek op elkaar

Het echtpaar Voss heeft de nodige fysieke kwalen. “Mijn moeder heeft diabetes en een stoma en mijn vader kan bijna niet meer lopen”, vertelt Monique. “Daarnaast hebben ze allebei dementie.” Ze wonen dan ook op de afdeling voor bewoners met een vorm van dementie. “Ze zijn knettergek op elkaar en kunnen niet zonder elkaar”, vertelt helpende plus Sandra Pluijmers. “Hoe fijn is het dat ze hier samen kunnen wonen.”

Het contact tussen de professionals van Omring en de familie is prima. “Ik woon vlakbij en kan binnenlopen als ik wil. Ook help ik soms. Zo was ik mee bij een uitje naar Dierenpark Hoenderdaell”, vertelt Monique.

Patricia: “De medewerkers houden ons van alles op de hoogte. Bijvoorbeeld als mijn moeder een hypo heeft gehad. En de activiteitenbegeleider stuurt soms foto’s als mijn ouders zitten te genieten van het zingen. Daar word ik zo blij van.”

Geven en nemen

En haar ouders? Die worden vooral blij van elkaar. Ze kletsen, kibbelen, lachen. Alles met een flinke dosis Amsterdamse humor. “Ik wou twee kinderen. Maar ik kon niet tellen, dus ik heb er zeven”, zegt Greetje, met een guitige lach. En dan vertelt ze over hun leven samen. “Joop was zeeman. Soms was hij wel anderhalf jaar weg. Ik was dag en nacht met de kinderen bezig.”

Door de marine werd Joop regelmatig op een nieuwe plek gestationeerd. Van Vlissingen tot Den Helder. Het gezin verhuisde steevast mee. “Ik heb zigeunerbloed in me”, zegt Greetje. “Ik heb geen rust in mijn kont.” Maar vooral: ze wilde bij Joop zijn. Tot op de dag van vandaag. “Mijn ouders zijn voor mij het voorbeeld van een goed huwelijk, waarin het geven en nemen is”, aldus Patricia.

En dan gaan ouders en dochters nog even samen op de foto. “Papa, wat zit uw haar wild”, zegt Monique, als ze voor de camera staan. “Wat heeft u gedaan?”

“Gestoeid met je moeder”, antwoordt Joop, met een ondeugende lach. En een zoveelste liefdevolle blik naar Greetje. Zijn enige grote liefde. Voor altijd.


Deel dit artikel

Vergelijkbare berichten

Samen de beste
zorg dichtbij